Hoewel een uithuisplaatsing soms noodzakelijk kan zijn, ervaren moeders in armoede dat armoede zelf soms al voldoende reden lijkt te zijn om hun kind uit huis te plaatsen. Over die ervaring wordt maar weinig gesproken. Schaamte, schuldgevoelens en angst voor stigmatisering maken het moeilijk om je uit te spreken. Met ‘Schreeuw in de ruimte’ doorbreken moeders dit zwijgen. Ze vertellen wat het met hen doet en geven een stem aan een ervaring die vaak onzichtbaar blijft. Tegelijkertijd laat de voorstelling zien wat er kan ontstaan wanneer hulpvragers en hulpverleners elkaar werkelijk ontmoeten. Juist die samenwerking vormt een belangrijk en hoopvol onderdeel van de voorstelling. Niet tegenover elkaar staan, maar samen kijken naar wat er écht aan de hand is en wat een situatie nodig heeft.

‘De spelers weten een zwaar thema fijngevoelig weer te geven. Klasse!”

‘Je ervaart de pijn van moeders en de vooroordelen die er zijn in de samenleving.’

‘Ik raad iedereen aan die iets wil begrijpen van de pijn die geleden wordt aan de kant van diegene die hulp krijgt om de voorstelling te bezoeken. De voorstelling schopt niet en kiest ook geen partij.  Het hartverscheurende wordt zonder partijdigheid onverdund duidelijk.’