Het zonnetje in huis

Ding dong. De bel klinkt hard. Ik kijk naar de voortuin van mijn cliënt. Er staat van alles; twee plastic stoeltjes,een heleboel potten met plantjes, een oude wasteil, een paar klompen en een windvanger met een kaars. Het duurt even maar dan doet Ruud toch open.

Met veel moeite loop ik achter hem aan de gang door. Moeite omdat ik goed moet kijken waar ik mijn voeten zet. Overal ligt wel wat. Links van me een stapel boeken, rechts een kastje met daarbovenop allemaal videobanden. De vloer ligt bezaaid met schoenendozen en een stapel planken. Op de trap een tent met daarnaast handdoeken en blikken verf.W

We lopen naar de huiskamer en om op de bank te kunnen zitten moet ik wat dekens en kleding verplaatsen. Het gordijn zit nog dicht en de lucht is benauwd. Ruud rookt, en niet zo’n beetje ook. Ik vraag hem of hij het gordijn open wil doen omdat ik het zelf zo vervelend vind om in het halfdonker te zitten. Ruud lacht. ,,O ja, jij wil altijd het zonnetje in huis. Daar had ik even niet aan gedacht”. Hij trekt het gordijn open en loopt meteen door naar de keuken. ,,Wil je koffie?”, vraagt hij terwijl ik hem hoor rommelen met glazen en bestek. ,,Ja graag”, is mijn antwoord. ,,Zwart toch?” vraagt hij terwijl hij zijn hoofd om het hoekje steekt. ,,Ja heerlijk”, zeg ik. ,,zwart en lekker sterk”.

Ruud is één van mijn cliënten die ik bezoek als thuisbegeleidster. Ik help hem met het ordenen van de chaos. De chaos in zijn hoofd, maar ook in zijn huis. Inmiddels weet ik dat hij last heeft van ‘hoarding’, een verzamelstoornis. Ook weet ik dat hij materiële zaken moeilijk los kan laten.

Toen ik hier voor het eerst kwam had ik nog de illusie dat we samen met vrienden en familie of een organisatie als Present wel een heleboel spullen weg zouden kunnen gooien. Ik zag al een opgeruimd huis voor me. Inmiddels weet ik dat dat niet gaat lukken en dat dat een stap te ver is. Wij beperken ons tot het in orde houden van de keuken en de woonkamer, zodat er geen gevaarlijke situaties ontstaan. Ook kijken we samen naar de post die binnen komt zodat Ruud op tijd zijn rekeningen betaalt.

Het is geen onwil van Ruud. Hij is niet te lui om op te ruimen maar hij heeft in het verleden een traumatische ervaring gehad waardoor hij af en toe angstaanvallen krijgt en hij niet in staat is spullen weg te gooien. Sinds hij dat heeft geaccepteerd en er genoeg ruimte in huis overblijft om veilig te wonen is Ruud een stuk gelukkiger.

,,Hier heb je de koffie”, zegt Ruud terwijl hij mij een mok aangeeft. ,,Ik heb trouwens een nieuwtje”, zegt hij daarna. ,,Morgen stop ik met roken”. Ruud grijnst, ik begin te lachen. Dat heb ik hem vaker horen zeggen.

Kom je als vrijwilliger net als Nienke achter de voordeur bij kwetsbare mensen? Dan is het handig om wat achtergrondinformatie te hebben over verschillende psychische stoornissen. Tijdens de training “Ooit een normaal mens ontmoet?”, krijg je handvatten en kun je oefenen met een echte acteur. Meer informatie: pactsamsam.nl/trainingen

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor Het zonnetje in huis

De nieuwe blog van Nienke Gorter

Autoped

Hij zal een jaar of zes geweest zijn, mijn broer Piet. Samen met mijn vader liep hij richting de fietsenwinkel. Mijn vader liep met rustige pas, mijn broer huppelde bijna en vond dat mijn vader veel te langzaam liep. Mijn broer droeg een korte broek en t-shirt. Voor een jas was het te warm.

Hij hield een tas vast, met daarin zijn spaarpot. Het was zo’n groen varken van keramiek.

 Die zomerse dag was het zover; Piet gthumbnail_steping zijn autoped kopen. De afgelopen weken had hij bijna dagelijks staan kijken naar de autoped in de etalage. Een rode, met grote wielen. Heel wat anders dan de houten step die hij van zijn neef had gekregen. De laatste maanden had mijn broer bijna geen geld uitgegeven en al het geld dat hij had gekregen voor zijn verjaardag zat, samen met zijn zakgeld, in het spaarvarken.

Bij binnenkomst van de winkel ging de bel. Het was zo’n oude bel met een klepel. Hoewel de fietsenmaker vrij snel vanuit zijn werkplaats naar de winkel kwam, vond mijn broer het enorm lang duren. De man ging achter de toonbank staan en zei plechtig ,,Wat mag het zijn jongeman?”, waarop mijn broer naar de etalage wees en met opgewonden stem zei; ,,die autoped meneer. Die wil ik graag kopen.”

De autoped werd uit de etalage gehaald en de fietsenmaker liep even weg om wat gereedschap te pakken zodat het stuur meteen op de goede hoogte gezet kon worden. Toen dat gebeurd was moest er worden betaald. Mijn broertje haalde zijn spaarpot tevoorschijn, wriemelde de rubberen onderkant er uit, en legde al zijn gespaarde geld op de toonbank. ,,Nou, dat is toevallig”, zei de fietsenmaker, ,,dat is precies genoeg” en hij veegde de dubbeltjes, kwartjes en guldens zo in zijn hand en legde het geld naast de kassa.

Trots als een pauw, liep mijn broer met de prachtige rode autoped de winkel uit. Snel stepte hij naar huis om zijn grote schat ook aan mijn moeder, mijn zus en mij te laten zien. Mijn vader versnelde zijn pas om Piet bij te houden.

Pas jaren later hoorden wij dat mijn vader met de fietsenmaker had afgesproken dat Piet zijn spaarpot om zou keren, maar dat mijn vader de rest van het benodigde bedrag later zou aanvullen. Het geld uit het spaarvarken was lang niet genoeg voor deze mooie autoped.

Maar, zo had mijn vader bedacht, als Piet het gevoel heeft dat hij de autoped helemaal zelf heeft betaald doet hij er veel zuiniger mee. Hij had gelijk; Mijn broer liet hem nooit op straat slingeren en de autoped werd ’s avonds netjes in de schuur gezet. Daar plukten mijn zus en ik jaren later nog de vruchten van.

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor De nieuwe blog van Nienke Gorter